بایگانی

بایگانیِ دستهٔ ‘مولوی’

تا که اسير و عاشق آن صنم چو جان شدم

12 فوریه 2013 بیان دیدگاه

تا که اسير و عاشق آن صنم چو جان شدم              ديو نيم پری نيم از همه چون نهان شدم
برف بدم گداختم تا که مرا زمين بخورد                     تا همه دود دل شدم تا سوی آسمان شدم
نيستم از روان ها بر حذرم ز جان ها                       جان نکند حذر ز جان چيست حذر چو جان شدم
آنک کسی گمان نبرد رفت گمان من بدو                 تا که چنين به عاقبت بر سر آن گمان شدم
از سر بيخودی دلم داد گواهيی به دست                 اين دل من ز دست شد و آنچه بگفت آن شدم
اين همه ناله های من نيست زمن همه از اوست      کز مدد می لبش بی دل و بی زبان شدم
گفت چرا نهان کنی عشق مرا چو عاشقی             من ز برای اين سخن شهره عاشقان شدم
جان و جهان زعشق تو رفت زدست کار من             من به جهان چه می کنم چون که از اين جهان شدم

آهنگ: همایون شجریان

بت زیبای من

18 اکتبر 2012 بیان دیدگاه

باز رسید آن بت زیبای من                  خرمی این دم و فردای من
در نظرش روشنی چشم من              در رخ او باغ و تماشای من
عاقبت امر به گوشش رسید              بانگ من و نعره و هیهای من
بر درِمن کیست که در می زند؟          جان و جهان است و تمنای من
گر نزند او درِ دل، درد من                  ور نکند یاد من او، وای من
دور مکن سایه خود از سرم               باز مکن سلسله از پای من
ریش تو را سخت گرفته‌ست غم         چیست زبونی تو بابای من
آنِ من است او و به هر جا رود           عاقبت آید سوی صحرای من
جوشش دریای معلق مگر                 از لمع گوهر گویای من
قطره به دریا چو رود، دُر شود             قطره شود بحر به دریای من
ترک غزل گیر و نگر در ازل                 کز ازل آمد غم و سودای من

آهنگ: سراج

رو سر بنه به بالین تنها مرا رها کن

رو سر بنه به بالین، تنها مرا رها کن                ترک من خراب شب گرد مبتلا کن
ماییم و موج سودا، شب تا به روز تنها             خواهی بیا ببخشا، خواهی برو جفا کن
از من گریز تا تو، هم در بلا نیفتی                   بگزین ره سلامت، ترک ره بلا کن
ماییم و آب دیده، در کنج غم خزیده                 بر آب دیده ما، صد سنگ آسیا کن
خیره کشی است ما را، دارد دلی چو خارا        بکشد کسش نگوید: «تدبیر خونبها کن»
بر شاه خوب رویان، واجب وفا نباشد                ای زردروی عاشق، تو صبر کن وفا کن
دردی است غیر مردن، آن را دوا نباشد             پس من چگونه گویم، کاین درد را دوا کن؟
در خواب دوش پیری، در کوی عشق دیدم          با دست اشارتم کرد، که عزم سوی ما کن
گر اژدهاست بر ره، عشقی است چون زمرد      از برق آن زمرد هین دفع اژدها کن
بس کن که بیخودم من، ور تو هنرفزایی             تاریخ بوعلی گو، تنبیه بوالعلا کن

آهنگ: شجریان

من غلام قمرم غیر قمر هیچ مگو

20 فوریه 2012 بیان دیدگاه

من غلام قمرم غیر قمر هیچ مگو                        پیش من جز سخن شمع و شکر هیچ مگو
سخن رنج مگو جز سخن گنج مگو                      ور ازین بی خبری رنج مبر هیچ مگو
دوش دیوانه شدم عشق مرا دید و بگفت              آمدم نعره مزن جامه مدر هیچ مگو
گفتم ای عشق من از چیز دگر می ترسم گفت      آن چیز دگر نیست دگر هیچ مگو
من به گوش تو سخن های نهان خواهم گفت        سر بجنبان که بلی جز که به سر هیچ مگو
قمری جان صفتی در ره دل پیدا شد                   در ره دل چه لطیف ست سفر هیچ مگو
گفتم ای دل چه مه ست این، دل اشارت می کرد   که نه اندازه ی توست این بگذر هیچ مگو
گفتم این روی فرشته است عجب یا بشر است      گفت این غیر فرشته است و بشر هیچ مگو
گفتم این چیست بگو زیر و زبر خواهم شد             گفت می باش چنین زیر و زبر هیچ مگو
ای نشسته تو درین خانه ی پر نقش و خیال          خیز ازین خانه برو رخت ببر هیچ مگو
گفتم ای دل پدری کن نه که این وصف خداست      گفت این هست ولی جان پدر هیچ مگو

دسته‌ها:مولوی, عشق و عرفان

یار مرا غار مرا عشق جگرخوار مرا

13 فوریه 2012 بیان دیدگاه

یار مرا غار مرا عشق جگرخوار مرا                یار تویی غار تویی خواجه نگهدار مرا
نوح تویی روح تویی فاتح و مفتوح تویی           سینه مشروح تویی بر در اسرار مرا
نور تویی سور تویی دولت منصور تویی           مرغ که طور تویی خسته به منقار مرا
قطره تویی بحر تویی لطف تویی قهر تویی      قند تویی زهر تویی بیش میازار مرا
حجره خورشید تویی خانه ناهید تویی          روضه امید تویی راه ده ای یار مرا
روز تویی روزه تویی حاصل دریوزه تویی          آب تویی کوزه تویی آب ده این بار مرا
دانه تویی دام تویی باده تویی جام تویی       پخته تویی خام تویی خام بمگذار مرا
این تن اگر کم تندی راه دلم کم زندی           راه شدی تا نبدی این همه گفتار مرا

دسته‌ها:مولوی, عشق و عرفان

ای دل شکایتها مکن تا نشنود دلدار من

9 فوریه 2012 بیان دیدگاه

ای دل شکایتها مکن تا نشنود دلدار من                  ای دل نمی ترسی مگر از یار بی زنهار من
ای دل مرو در خون من در اشک چون جیحون من       نشنیدهای شب تا سحر آن ناله های زار من
یادت نمی آید که او می کرد روزی گفت و گو            می گفت بس دیگر مکن اندیشه گلزار من
اندازه خود را بدان نامی مبر زین گلستان                 این بس نباشد خود تو را کآگه شوی از خار من
گفتم امانم ده به جان خواهم که باشی این زمان      تو سرده و من سرگران ای ساقی خمار من
خندید و می گفت ای پسر آری ولیک از حد مبر         وانگه چنین می کرد سر کای مست و ای هشیار من
چون لطف دیدم رای او افتادم اندر پای او                  گفتم نباشم در جهان گر تو نباشی یار من
گفتا مباش اندر جهان تا روی من بینی عیان             خواهی چنین گم شو چنان در نفی خود دان کار من
گفتم منم در دام تو چون گم شوم بی جام تو            بفروش یک جامم به جان وانگه ببین بازار من

دسته‌ها:مولوی, عشق و عرفان

گـر زحال دل خبــر داری بگو

10 ژانویه 2012 بیان دیدگاه

گـر زحال دل خبــر داری بگو            ور نشـانی مختصـر داری بگو

مرگ را دانم ولی تا کوی دوست      راه اگــر نزدیک تر داری بگو

شاعر: مولوی

دسته‌ها:مولوی, عشق و عرفان

بده آن باده دوشین که من از نوش تو مستم

4 ژانویه 2012 بیان دیدگاه

بده آن باده دوشین که من از نوش تو مستم             بده ای حاتم عالم قدح زفت به دستم
ز من ای ساقی مردان نفسی روی مگردان              دل من مشکن اگر نه قدح و شیشه شکستم
قدحی بود به دستم بفکندم بشکستم                    کف صد پای برهنه من از آن شیشه بخستم
تو بدان شیشه پرستی که ز شیشه است شرابت     می من نیست ز شیره ز چه رو شیشه پرستم
بکش ای دل می جانی و بخسب ایمن و فارغ            که سر غصه بریدم ز غم و غصه برستم
دل من رفت به بالا تن من رفت به پستی                 من بیچاره کجایم نه به بالا نه به پستم
چه خوش آویخته سیبم که ز سنگت نشکیبم             ز بلی چون بشکیبم من اگر مست الستم
تو زمن پرس که این عشق چه گنج است و چه دارد    تو مرا نیز از او پرس که گوید چه کسستم
به لب جوی چه گردی بجه از جوی چو مردی              بجه از جوی و مرا جو که من از جوی بجستم
فلن قمت اقمنا و لن رحت رحلنا                             چو بخوردی تو بخوردم چو نشستی تو نشستم
منم آن مست دهلزن که شدم مست به میدان          دهل خویش چو پرچم به سر نیزه ببستم
چه خوش و بیخود شاهی هله خاموش چو ماهی      چو زهستی برهیدم چه کشی باز به هستم

شاعر: مولوی

دسته‌ها:مولوی, عشق و عرفان

دل مجنون

25 دسامبر 2011 بیان دیدگاه

در دل و جان خانه کردی عاقبت                هر دو را دیوانه کردی عاقبت
آمدی کآتش در این عالم زنی                   وانگشتی تا نکردی عاقبت
ای ز عشقت عالمی ویران شده               قصد این ویرانه کردی عاقبت
من تو را مشغول می‌کردم دلا                  یاد آن افسانه کردی عاقبت
عشق را بی‌خویش بردی در حرم              عقل را بیگانه کردی عاقبت
یا رسول الله ستون صبر را                       استن حنانه کردی عاقبت
شمع عالم بود لطف چاره گر                    شمع را پروانه کردی عاقبت
یک سرم این سوست یک سر سوی تو       دوسرم چون شانه کردی عاقبت
دانه‌ای بیچاره بودم زیر خاک                     دانه را دردانه کردی عاقبت
دانه را باغی و بستان ساختی                 خاک را کاشانه کردی عاقبت
ای دل مجنون و از مجنون بتر                    مردی و مردانه کردی عاقبت
کاسه سر از تو پر از تو تهی                     کاسه را پیمانه کردی عاقبت
جان جانداران سرکش را به علم               عاشق جانانه کردی عاقبت
شمس تبریزی که مر هر ذره را                 روشن و فرزانه کردی عاقبت

شاعر: مولوی

آهنگ: شجریان

صنما جفا رها کن

6 دسامبر 2011 بیان دیدگاه

صنما جفا رها کن کرم این روا ندارد                   بنگر به سوی دردی که ز کس دوا ندارد
زفلک فتاد طشتم به محیط غرقه گشتم             به درون بحر جز تو دلم آشنا ندارد
زصبا همی‌رسیدم خبری که می‌پزیدم                زغمت کنون دل من خبر از صبا ندارد
به رخان چون زر من به بر چو سیم خامت            به زر او ربوده شد که چو تو دلربا ندارد
هله ساقیا سبکتر ز درون ببند آن در                  تو بگو به هر کی آید که سر شما ندارد
همه عمر این چنین دم نبدست شاد و خرم         به حق وفای یاری که دلش وفا ندارد
به از این چه شادمانی که تو جانی و جهانی       چه غمست عاشقان را که جهان بقا ندارد
برویم مست امشب به وثاق آن شکرلب              چه زجامه کن گریزد چو کسی قبا ندارد
به چه روز وصل دلبر همه خاک می‌شود زر          اگر آن جمال و منظر فر کیمیا ندارد
به چه چشم‌های کودن شود از نگار روشن          اگر آن غبار کویش سر توتیا ندارد
هله من خموش کردم برسان دعا و خدمت          چه کند کسی که در کف بجز از دعا ندارد

شاعر: مولوی(دیوان شمس)

آهنگ: شجریان

دنبال‌کردن

هر نوشتهٔ تازه‌ای را در نامه‌دان خود دریافت نمایید.